14 november 2010

Fluisterpop ?!

Cowboy_Junkies-The_Trinity_Session_(album_cover).jpgErgens eind jaren '80 was ik zwaar into bluesmuziek. Dat kwam vooral omdat ik toen wat zakgeld verdiende in de plaatselijke bruine kroeg met de toepasselijke naam "'t Schildersverdriet". (Ik was daar ooit op een donkere en regenachtige decemberavond binnengestapt, daar een goeie vriend ontmoet, samen de hele avond warme wijn met kruidnagel in sinaasappel gedronken en daar dus een aantal jaren blijven hangen). De uitbater van 't Schilderverdriet was zelf ook nogal hevig in de blues, en had een aanzienlijke collectie vinyl van grootheden als John Lee Hooker, Otis Spann, Sonny Boy Williamson, Memphis Slim, enz. Dat soort muziek werd daar de hele avond gedraaid, afgewisseld met platen van Fela Kuti, The Meters, Marvin Gaye, Gainsbourg, Curtis Mayfield, JJ Cale, Neil Young en dit tot de aangrensende discotheek Vienna openging waarna er van blues even geen sprake meer was. Al deze artiesten en groepen zijn in die periode mijn muzikale helden geworden en regelmatig zat ik toen het halve weekend wel ergens in een platenwinkel in Brussel, Antwerpen of Gent op zoek naar interessante bluesmuziek. Het heeft me ook een aantal pareltjes van platen heeft opgeleverd (Born In Mississippi, Raised Up In Tennessee van John Lee Hooker bijvoorbeeld, of Those Who Are About To Die Salute You" van Coloseum).

Hoewel ik in die jaren niet echt veel oor had voor wat er zich afspeelde in de populaire muziek, bleef ik dankzij Humo toch nog een beetje op de hoogte van nieuwigheden. De platenbesprekingen van Dylan's Oh Mercy (zijn beste sinds Desire!), The Trinity Sessions van Cowboy Junkies of Born Sandy Devotional van The Triffids (hun enige goeie) herinner ik me nog als gisteren. Die plaat van Cowboy Junkies heeft toen een heel grote indruk op mij gemaakt. Voor een keer hoorde ik muziek die me echt aansprak, echte blues en folk, niet gebracht door iemand die al minstens 10 jaar dood was, maar door een nieuwe groep jonge muzikanten en gezongen door een jonge vrouw met een prachtige zachte stem.  The Trinity Sessions heb ik grijsgedraaid. Vreemd genoeg is het wel jarenlang hun enige plaat gebleven waarvoor ik de tijd heb genomen om ze te ontdekken. Om een of andere reden sprak de muziek op hun volgende platen me veel minder aan.

Een jaar of twee geleden nam ik in de bib hun debuutplaat mee naar huis: Whites Off Earth Now!! Die plaat was me vroeger blijkbaar helemaal ontgaan, maar mijn verrukking na de eerste beluistering was zo mogelijk nog groter dan bij The Trinity Sessions! De plaat staat vol met bluescovers van oude helden John Lee, Robert Johnson, Lightnin' Hopkins. De muziek klinkt tegelijkertijd authentiek en nieuw, soms onheilspellend, eerst relax, dan weer gespannen. "This is the shit!" Snel nog een CDtje in de bib gaan halen: "Early 21st Century Blues". Een plaat van 2005, met alweer verrassende covers van oa. Dylan en George Harrison en ook een paar traditionals zoals Two Soldiers, dat eerder al meesterlijk door Dylan gebracht werd op z'n acoustische World Gone Wrong. Nu klinkt de muziek meer ingetogen en volwassen, helemaal passend bij de anti-oorlogsboodschap van de plaat. Op CD's als Black Eyed Man, Pale Sun Crescent Moon en Lay It Down is de blues en folk slechts in flarden en op de achtergrond aanwezig. Centraal staan nu hun eigen songs in een meer traditionele rock-uitvoering, maar als steeds vertolkt met heel veel gevoel, stijl en klasse...

Ik heb ze nooit live aan het werk gezien, maar vanavond zijn de Cowboy Junkies voor hun enige Belgische optreden dit jaar te gast in De Warande in Turnhout. Ik las het pas vorige week per toeval op de achterkant van een reclamefolder in de Quetzal chocoladebar in Antwerpen.


10:34 Gepost door Luc Van Bogaert in Blog, Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blues, cowboy junkies |  Facebook |