12 april 2014

One

Harry+Nilsson+-+Without+You-+The+Best+Of+Harry+Nilsson+-+DOUBLE+CD-468727.jpgAlles wordt tegenwoordig gerecycleerd, dus ook Kunst. En ik heb helemaal niks tegen recyclage; hoe zou het ook kunnen, als iemand die de laatste ik-weet-niet-hoeveel jaar in het stemhokje het bolletje steeds hevig groen heeft gekleurd. Ik vraag me trouwens af hoe je vandaag, als ouder van jonge kinderen, het over je hart kunt krijgen om in het stemhokje aan een andere kleur te denken. Maar nu gaat het over Kunst en over recyclage en over hoe de reclamemakers van vandaag steeds meer tot het uiterste moeten gaan om nog iets origineels te vinden, te recycleren, waarmee ze hun product aan de man kunnen brengen. De laatste dagen hebben ze me wel geraakt, die reclamejongens, met muziek, met Kunst, met One. Nee, ik heb het nu even niet over het, overigens zeer goeie, nummer van Bono, dat door Johnny Cash op de enige juiste wijze de eeuwigheid werd ingezongen op z'n album Solitary Man, niet over het nummer dat door een aantal andere mindere muzikale Goden al een paar keer danig werd mishandeld en niet over het nummer dat ook al een paar keer werd gerecupereerd door corporate america. Ik heb het over een ander One, een nummer van Harry Nilsson, een prachtig nummer, van een prachtig artiest. One, is Kunst. Nilsson schreef het in '69, toen ik 2 jaar oud was. Zo'n 40 jaar later zou ik het voor het eerst horen. Nu ben ik eraan verslaafd. En dankzij de reclamejongens krijg ik tegenwoordig mijn dagelijkse dosis via de TV. Dus dank ik de reclamemakers, nu ze Harry Nilsson hebben herontdekt, en omdat ze One wel een geschikt nummertje vonden om er hun merchandising aan op te hangen. Tegenwoordig duurt een reclamecampagne zo'n week of 4 denk ik, misschien en deze keer hopelijk wat langer. Tijd genoeg dus voor iedereen om oren en geest open te houden en om de muziek van Harry Nilsson te ontdekken, met One. Tijd genoeg ook om op iTunes en voor geen geld snel even een Best-Of-Harry Nilsson te downloaden. Geloof me, als je over een ziel beschikt en er ook wat bloed door je hart pompt, dan gaat er met Harry Nilsson een nieuwe wereld voor je open. Ik denk niet dat die reclamejongens de impact van One goed hebben ingeschat. Al van bij de eerste noot, tijdens de allereerste commercial hadden ze mijn aandacht, maar ondertussen, na een paar weken in de campagne, weet ik nog steeds niet welk product ze proberen te verkopen.

 

23:12 Gepost door Luc Van Bogaert in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24 november 2010

Een andere manier van denken


desire.jpgBuiten mijn familie, is muziek wellicht één van de belangrijkste dingen in mijn leven. Ik hou dan ook van heel veel muziekjes - Raymond heeft gelijk als hij zegt dat er in de muziek geen rascisten bestaan - maar die ene plaat die ik absoluut niet zou kunnen missen als ik ooit op dat onbewoonde eiland zou terechtkomen, moet er wel een van Bob Dylan zijn. Welk album - hij heeft er ondertussen meer dan 50 - weet ik niet, want die keuze kan ik onmogelijk maken! Mijn liefde voor Dylan's muziek dank ik trouwens aan mijn oudste zus Daisy. Zij in haar studententijd, en ik als kleine puber, luisterden samen naar Desire en toen al maakte die plaat op mij een enorme indruk; de muziek gaf me een gevoel dat ik tot op heden enkel ervaar als ik naar Bob Dylan luister. Zijn unieke stem en frasering, de poëtische, mysterieuze teksten en de muziek die voortspruit uit en ons herinnert aan Amerikaanse folklore, vormen samen een kunst die tot mij spreekt zoals geen enkele andere kunst dat kan.

Dylan is voor mij in de loop der jaren een soort van wegwijzer geworden. Hij blijft me in verschillende richtingen uitsturen om steeds weer nieuwe, prachtige muziek te ontdekken. Zonder hem, bijvoorbeeld nooit Hank Williams, George Jones of Porter Wagonner in mijn platenkast. Zonder hem, wellicht nooit The White Stripes of Mavis Staples, en nog zo vele andere artiesten op mijn iPod. Al sinds 1988! is Dylan bijna ononderbroken onderweg met z'n Never Ending Tour. Elk jaar opnieuw, dag aan dag, geeft hij zowat 100 optredens over de hele wereld. Ondertussen presenteerde hij van 2006 tot 2009 wekelijks een over sateliet uitgezonden radioshow met de naam Theme Time Radio Hour. Dat wekelijks uurtje gevarieerde muziek, samengesteld en aaneen gepraat door Dylan zelf, en de vele live optredens waarbij hij zijn bekendste nummers telkens weer verrassend anders brengt, zijn de beste manier om door te dringen tot de anders zo gesloten en mysterieuze mens achter de artiest.

 

Unknown.jpeg

Wat Dylan eveneens zo fascinerend maakt, zijn de vaak eigenaardige en onverwachte wijzigingen die hij doorheen de jaren in zijn muziek heeft gebracht. Meest bekend is zijn optreden op het Newport Folk Festival in '65, toen hij de folkies van toen schoffeerde door voor het eerst en loeihard een electrische set te spelen. Midden jaren '70 maakte hij met wit geschilderd gezicht tijdens zijn Rollin' Thunder Revue tournee een soort persiflage op de historische black minstrel shows. Nog een ander, en misschien minder bekend facet in z'n muzikale carrière is de zgn. christelijke periode van eind '70 begin '80, gedurende dewelke hij een 3-tal albums uitbracht, die één voor één ondubbelzinnig uiting geven aan zijn (herwonnen) geloof in God. Een aantal songs uit deze periode zijn legendarisch geworden: Gotta Serve Somebody, dat van Nick Cave een fan voor het leven maakte of Every Grain of Sand een prachtig nummer over hoe alles in de wereld voorbestemd is volgens God's wil. 

In deze context is het opvallend dat Dylan de meeste van z'n live shows tegenwoordig opent met Gonna Change My Way Of Thinking, een nummer uit Slow Train Coming, dat ik het beste album vind uit die periode. Dat hij vandaag zijn geloof nog steeds wil uitdragen moet uiteraard gerespecteerd worden en is op zich niet verrassend, maar de manier waarop hij dit doet is dat enigszins wel. De lyrics van het bewuste nummer, een stevig en beetje ouderwets klinkende rocksong met een aanstekende guitar riff, pastten misschien wel bij de born-again Dylan van '79, maar zijn op z'n minst eigenaardig te noemen voor een 69-jarige kunstenaar die in z'n leven toch al één en ander moet gezien en meegemaakt hebben. In de laatste verzen van dit nummer posteert Dylan namelijk het ene godsdienstige dogma na het andere:

There’s a kingdom called Heaven
A place where there is no pain of birth
Well the Lord created it, mister
About the same time He made the earth

Dit is toch niet wat je vandaag verwacht van een intelligent persoon als het over de schepping gaat. Of dit:

Jesus said, “Be ready
For you know not the hour in which I come”
He said, “He who is not for Me is against Me”
Just so you know where He’s coming from

Dit lijkt me toch ook niet de meest verzoenende boodschap voor mensen die een ander geloof zijn toegedaan of helemaal niet gelovig zijn. Aan Dylan's intelligentie kunnen we niet twijfelen. Ik vraag me dan ook af wat de reden was om toen, en nu na al die jaren, opnieuw met dit soort van boodschap uit te pakken. Mysterieus als hij is, zullen we dit van Dylan zelf waarschijnlijk nooit vernemen. Misschien schuilt het antwoord wel in één van zijn verzen:

You can mislead a man
You can take ahold of his heart with your eyes
But there’s only one authority
And that’s the authority on high

 

22:58 Gepost door Luc Van Bogaert in Blog, Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14 november 2010

Fluisterpop ?!

Cowboy_Junkies-The_Trinity_Session_(album_cover).jpgErgens eind jaren '80 was ik zwaar into bluesmuziek. Dat kwam vooral omdat ik toen wat zakgeld verdiende in de plaatselijke bruine kroeg met de toepasselijke naam "'t Schildersverdriet". (Ik was daar ooit op een donkere en regenachtige decemberavond binnengestapt, daar een goeie vriend ontmoet, samen de hele avond warme wijn met kruidnagel in sinaasappel gedronken en daar dus een aantal jaren blijven hangen). De uitbater van 't Schilderverdriet was zelf ook nogal hevig in de blues, en had een aanzienlijke collectie vinyl van grootheden als John Lee Hooker, Otis Spann, Sonny Boy Williamson, Memphis Slim, enz. Dat soort muziek werd daar de hele avond gedraaid, afgewisseld met platen van Fela Kuti, The Meters, Marvin Gaye, Gainsbourg, Curtis Mayfield, JJ Cale, Neil Young en dit tot de aangrensende discotheek Vienna openging waarna er van blues even geen sprake meer was. Al deze artiesten en groepen zijn in die periode mijn muzikale helden geworden en regelmatig zat ik toen het halve weekend wel ergens in een platenwinkel in Brussel, Antwerpen of Gent op zoek naar interessante bluesmuziek. Het heeft me ook een aantal pareltjes van platen heeft opgeleverd (Born In Mississippi, Raised Up In Tennessee van John Lee Hooker bijvoorbeeld, of Those Who Are About To Die Salute You" van Coloseum).

Hoewel ik in die jaren niet echt veel oor had voor wat er zich afspeelde in de populaire muziek, bleef ik dankzij Humo toch nog een beetje op de hoogte van nieuwigheden. De platenbesprekingen van Dylan's Oh Mercy (zijn beste sinds Desire!), The Trinity Sessions van Cowboy Junkies of Born Sandy Devotional van The Triffids (hun enige goeie) herinner ik me nog als gisteren. Die plaat van Cowboy Junkies heeft toen een heel grote indruk op mij gemaakt. Voor een keer hoorde ik muziek die me echt aansprak, echte blues en folk, niet gebracht door iemand die al minstens 10 jaar dood was, maar door een nieuwe groep jonge muzikanten en gezongen door een jonge vrouw met een prachtige zachte stem.  The Trinity Sessions heb ik grijsgedraaid. Vreemd genoeg is het wel jarenlang hun enige plaat gebleven waarvoor ik de tijd heb genomen om ze te ontdekken. Om een of andere reden sprak de muziek op hun volgende platen me veel minder aan.

Een jaar of twee geleden nam ik in de bib hun debuutplaat mee naar huis: Whites Off Earth Now!! Die plaat was me vroeger blijkbaar helemaal ontgaan, maar mijn verrukking na de eerste beluistering was zo mogelijk nog groter dan bij The Trinity Sessions! De plaat staat vol met bluescovers van oude helden John Lee, Robert Johnson, Lightnin' Hopkins. De muziek klinkt tegelijkertijd authentiek en nieuw, soms onheilspellend, eerst relax, dan weer gespannen. "This is the shit!" Snel nog een CDtje in de bib gaan halen: "Early 21st Century Blues". Een plaat van 2005, met alweer verrassende covers van oa. Dylan en George Harrison en ook een paar traditionals zoals Two Soldiers, dat eerder al meesterlijk door Dylan gebracht werd op z'n acoustische World Gone Wrong. Nu klinkt de muziek meer ingetogen en volwassen, helemaal passend bij de anti-oorlogsboodschap van de plaat. Op CD's als Black Eyed Man, Pale Sun Crescent Moon en Lay It Down is de blues en folk slechts in flarden en op de achtergrond aanwezig. Centraal staan nu hun eigen songs in een meer traditionele rock-uitvoering, maar als steeds vertolkt met heel veel gevoel, stijl en klasse...

Ik heb ze nooit live aan het werk gezien, maar vanavond zijn de Cowboy Junkies voor hun enige Belgische optreden dit jaar te gast in De Warande in Turnhout. Ik las het pas vorige week per toeval op de achterkant van een reclamefolder in de Quetzal chocoladebar in Antwerpen.


10:34 Gepost door Luc Van Bogaert in Blog, Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blues, cowboy junkies |  Facebook |