24 november 2010

Een andere manier van denken


desire.jpgBuiten mijn familie, is muziek wellicht één van de belangrijkste dingen in mijn leven. Ik hou dan ook van heel veel muziekjes - Raymond heeft gelijk als hij zegt dat er in de muziek geen rascisten bestaan - maar die ene plaat die ik absoluut niet zou kunnen missen als ik ooit op dat onbewoonde eiland zou terechtkomen, moet er wel een van Bob Dylan zijn. Welk album - hij heeft er ondertussen meer dan 50 - weet ik niet, want die keuze kan ik onmogelijk maken! Mijn liefde voor Dylan's muziek dank ik trouwens aan mijn oudste zus Daisy. Zij in haar studententijd, en ik als kleine puber, luisterden samen naar Desire en toen al maakte die plaat op mij een enorme indruk; de muziek gaf me een gevoel dat ik tot op heden enkel ervaar als ik naar Bob Dylan luister. Zijn unieke stem en frasering, de poëtische, mysterieuze teksten en de muziek die voortspruit uit en ons herinnert aan Amerikaanse folklore, vormen samen een kunst die tot mij spreekt zoals geen enkele andere kunst dat kan.

Dylan is voor mij in de loop der jaren een soort van wegwijzer geworden. Hij blijft me in verschillende richtingen uitsturen om steeds weer nieuwe, prachtige muziek te ontdekken. Zonder hem, bijvoorbeeld nooit Hank Williams, George Jones of Porter Wagonner in mijn platenkast. Zonder hem, wellicht nooit The White Stripes of Mavis Staples, en nog zo vele andere artiesten op mijn iPod. Al sinds 1988! is Dylan bijna ononderbroken onderweg met z'n Never Ending Tour. Elk jaar opnieuw, dag aan dag, geeft hij zowat 100 optredens over de hele wereld. Ondertussen presenteerde hij van 2006 tot 2009 wekelijks een over sateliet uitgezonden radioshow met de naam Theme Time Radio Hour. Dat wekelijks uurtje gevarieerde muziek, samengesteld en aaneen gepraat door Dylan zelf, en de vele live optredens waarbij hij zijn bekendste nummers telkens weer verrassend anders brengt, zijn de beste manier om door te dringen tot de anders zo gesloten en mysterieuze mens achter de artiest.

 

Unknown.jpeg

Wat Dylan eveneens zo fascinerend maakt, zijn de vaak eigenaardige en onverwachte wijzigingen die hij doorheen de jaren in zijn muziek heeft gebracht. Meest bekend is zijn optreden op het Newport Folk Festival in '65, toen hij de folkies van toen schoffeerde door voor het eerst en loeihard een electrische set te spelen. Midden jaren '70 maakte hij met wit geschilderd gezicht tijdens zijn Rollin' Thunder Revue tournee een soort persiflage op de historische black minstrel shows. Nog een ander, en misschien minder bekend facet in z'n muzikale carrière is de zgn. christelijke periode van eind '70 begin '80, gedurende dewelke hij een 3-tal albums uitbracht, die één voor één ondubbelzinnig uiting geven aan zijn (herwonnen) geloof in God. Een aantal songs uit deze periode zijn legendarisch geworden: Gotta Serve Somebody, dat van Nick Cave een fan voor het leven maakte of Every Grain of Sand een prachtig nummer over hoe alles in de wereld voorbestemd is volgens God's wil. 

In deze context is het opvallend dat Dylan de meeste van z'n live shows tegenwoordig opent met Gonna Change My Way Of Thinking, een nummer uit Slow Train Coming, dat ik het beste album vind uit die periode. Dat hij vandaag zijn geloof nog steeds wil uitdragen moet uiteraard gerespecteerd worden en is op zich niet verrassend, maar de manier waarop hij dit doet is dat enigszins wel. De lyrics van het bewuste nummer, een stevig en beetje ouderwets klinkende rocksong met een aanstekende guitar riff, pastten misschien wel bij de born-again Dylan van '79, maar zijn op z'n minst eigenaardig te noemen voor een 69-jarige kunstenaar die in z'n leven toch al één en ander moet gezien en meegemaakt hebben. In de laatste verzen van dit nummer posteert Dylan namelijk het ene godsdienstige dogma na het andere:

There’s a kingdom called Heaven
A place where there is no pain of birth
Well the Lord created it, mister
About the same time He made the earth

Dit is toch niet wat je vandaag verwacht van een intelligent persoon als het over de schepping gaat. Of dit:

Jesus said, “Be ready
For you know not the hour in which I come”
He said, “He who is not for Me is against Me”
Just so you know where He’s coming from

Dit lijkt me toch ook niet de meest verzoenende boodschap voor mensen die een ander geloof zijn toegedaan of helemaal niet gelovig zijn. Aan Dylan's intelligentie kunnen we niet twijfelen. Ik vraag me dan ook af wat de reden was om toen, en nu na al die jaren, opnieuw met dit soort van boodschap uit te pakken. Mysterieus als hij is, zullen we dit van Dylan zelf waarschijnlijk nooit vernemen. Misschien schuilt het antwoord wel in één van zijn verzen:

You can mislead a man
You can take ahold of his heart with your eyes
But there’s only one authority
And that’s the authority on high

 

22:58 Gepost door Luc Van Bogaert in Blog, Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14 november 2010

Fluisterpop ?!

Cowboy_Junkies-The_Trinity_Session_(album_cover).jpgErgens eind jaren '80 was ik zwaar into bluesmuziek. Dat kwam vooral omdat ik toen wat zakgeld verdiende in de plaatselijke bruine kroeg met de toepasselijke naam "'t Schildersverdriet". (Ik was daar ooit op een donkere en regenachtige decemberavond binnengestapt, daar een goeie vriend ontmoet, samen de hele avond warme wijn met kruidnagel in sinaasappel gedronken en daar dus een aantal jaren blijven hangen). De uitbater van 't Schilderverdriet was zelf ook nogal hevig in de blues, en had een aanzienlijke collectie vinyl van grootheden als John Lee Hooker, Otis Spann, Sonny Boy Williamson, Memphis Slim, enz. Dat soort muziek werd daar de hele avond gedraaid, afgewisseld met platen van Fela Kuti, The Meters, Marvin Gaye, Gainsbourg, Curtis Mayfield, JJ Cale, Neil Young en dit tot de aangrensende discotheek Vienna openging waarna er van blues even geen sprake meer was. Al deze artiesten en groepen zijn in die periode mijn muzikale helden geworden en regelmatig zat ik toen het halve weekend wel ergens in een platenwinkel in Brussel, Antwerpen of Gent op zoek naar interessante bluesmuziek. Het heeft me ook een aantal pareltjes van platen heeft opgeleverd (Born In Mississippi, Raised Up In Tennessee van John Lee Hooker bijvoorbeeld, of Those Who Are About To Die Salute You" van Coloseum).

Hoewel ik in die jaren niet echt veel oor had voor wat er zich afspeelde in de populaire muziek, bleef ik dankzij Humo toch nog een beetje op de hoogte van nieuwigheden. De platenbesprekingen van Dylan's Oh Mercy (zijn beste sinds Desire!), The Trinity Sessions van Cowboy Junkies of Born Sandy Devotional van The Triffids (hun enige goeie) herinner ik me nog als gisteren. Die plaat van Cowboy Junkies heeft toen een heel grote indruk op mij gemaakt. Voor een keer hoorde ik muziek die me echt aansprak, echte blues en folk, niet gebracht door iemand die al minstens 10 jaar dood was, maar door een nieuwe groep jonge muzikanten en gezongen door een jonge vrouw met een prachtige zachte stem.  The Trinity Sessions heb ik grijsgedraaid. Vreemd genoeg is het wel jarenlang hun enige plaat gebleven waarvoor ik de tijd heb genomen om ze te ontdekken. Om een of andere reden sprak de muziek op hun volgende platen me veel minder aan.

Een jaar of twee geleden nam ik in de bib hun debuutplaat mee naar huis: Whites Off Earth Now!! Die plaat was me vroeger blijkbaar helemaal ontgaan, maar mijn verrukking na de eerste beluistering was zo mogelijk nog groter dan bij The Trinity Sessions! De plaat staat vol met bluescovers van oude helden John Lee, Robert Johnson, Lightnin' Hopkins. De muziek klinkt tegelijkertijd authentiek en nieuw, soms onheilspellend, eerst relax, dan weer gespannen. "This is the shit!" Snel nog een CDtje in de bib gaan halen: "Early 21st Century Blues". Een plaat van 2005, met alweer verrassende covers van oa. Dylan en George Harrison en ook een paar traditionals zoals Two Soldiers, dat eerder al meesterlijk door Dylan gebracht werd op z'n acoustische World Gone Wrong. Nu klinkt de muziek meer ingetogen en volwassen, helemaal passend bij de anti-oorlogsboodschap van de plaat. Op CD's als Black Eyed Man, Pale Sun Crescent Moon en Lay It Down is de blues en folk slechts in flarden en op de achtergrond aanwezig. Centraal staan nu hun eigen songs in een meer traditionele rock-uitvoering, maar als steeds vertolkt met heel veel gevoel, stijl en klasse...

Ik heb ze nooit live aan het werk gezien, maar vanavond zijn de Cowboy Junkies voor hun enige Belgische optreden dit jaar te gast in De Warande in Turnhout. Ik las het pas vorige week per toeval op de achterkant van een reclamefolder in de Quetzal chocoladebar in Antwerpen.


10:34 Gepost door Luc Van Bogaert in Blog, Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blues, cowboy junkies |  Facebook |

13 november 2010

digital me...

apple_logo.jpgMijn hele digitale leven wordt al geruime tijd in goeie banen geleid door één of ander produkt van Apple. Het begon enkele jaren geleden al met een eerste iPod; een glanzend zwarte "classic", waarop ondertussen m'n hele dierbare muziekcollectie verzameld is. Vrij snel daarna kwam er een witte iBook G4 laptop in huis. Prima computertje dat ondertussen, uiteraard nog in uitstekende staat verkerend, werd doorverkocht en vervangen door een 15" MacBook Pro en een 12" unibody MacBook. Sinds een tijdje gaan we vanuit de zetel draadloos het internet op, heel gewoon, via een Airport router; sporten gaan we tegenwoordig met een iPod Shuffle om de nek, en al de rest doen we gewoon met een iPhone. Alleen de iPad ontbreekt nog...

Al zou je het zo niet zeggen, toch ben ik van nature niet iemand die snel valt voor dit soort gadgets. Wat mijn hard- en software betreft zou je me zelfs vrij conservatief kunnen noemen! Geen Dell of Toshiba laptop voor mij, maar wel een Thinkpad; geen MS Word maar wel Describe, geen MS Excel maar wel Mesa, geen Outlook maar wel Relish, geen Windows maar wel OS/2... conservatief genoeg?

Als het aan mij had gelegen was ik graag nog even conservatief gebleven: nooit zooi met computer virussen, anti-virussen, spyware, trojans, blauwe schermen, Windows Me, legitieme besturingssystemen en wat nog meer. Vanwaar dan de ommekeer? Wel, eigenlijk is het IBM management dat hierover heeft beslist... en ik kan ze er niet genoeg voor bedanken!

Vroeg of laat zou het voor OS/2 over en uit zijn. Dat wist ik, want zo had IBM het gewild, en daar had ik me al een tijdje op voorbereid. Toegegeven, het was eerst allemaal nog wat onwennig. Als je beslist om afscheid te nemen van je Thinkpad met OS/2 erop, waar kun je dan in hemelsnaam heen? Waar vind je dezelfde mogelijkheden? Wie biedt je dezelfde betrouwbaarheid? In afwachting eComStation nog gebruiken; dan even aan Linux gedacht en zelfs een tijdje gedaan alsof, maar nee: blijft te moeilijk; misschien later nog. Maar wat dan wel? Een Mac?

Sinds OS X, ja een Mac !

Weinigen die vandaag een Mac gebruiken zullen het beseffen, maar ermee werken lijkt zoveel op werken met OS/2! Soms lijkt het alsof de programmeurs bij Apple eerst naar OS/2 hebben gekeken alvorens aan de slag te gaan om alweer een nieuwe functie aan hun besturingssyteem toe te voegen. Of misschien is/was het net andersom... maakt eigenlijk niet uit. Wat telt voor mij is dat Apple's OS X vandaag alles is wat ik vroeger ooit voor OS/2 had gewild: betrouwbaar, krachtig, veelzijdig en vooral zeer leuk om mee te werken.

Niet IBM, niet Sun, niet Microsoft, maar Apple is er vandaag in geslaagd om met OS X als basis voor al hun trendmakende iMac's, iPod's, iPhone's en iPad's, de digitale mens een moderne, solide, flexibele en geïntegreerde computing omgeving aan te bieden die, eens men ermee vertrouwd is, nog zeer moeilijk valt los te laten.

23:25 Gepost door Luc Van Bogaert in Blog | Permalink | Commentaren (0) | Tags: apple, os x, os2, iphone, ipad |  Facebook |