24 november 2010

Een andere manier van denken


desire.jpgBuiten mijn familie, is muziek wellicht één van de belangrijkste dingen in mijn leven. Ik hou dan ook van heel veel muziekjes - Raymond heeft gelijk als hij zegt dat er in de muziek geen rascisten bestaan - maar die ene plaat die ik absoluut niet zou kunnen missen als ik ooit op dat onbewoonde eiland zou terechtkomen, moet er wel een van Bob Dylan zijn. Welk album - hij heeft er ondertussen meer dan 50 - weet ik niet, want die keuze kan ik onmogelijk maken! Mijn liefde voor Dylan's muziek dank ik trouwens aan mijn oudste zus Daisy. Zij in haar studententijd, en ik als kleine puber, luisterden samen naar Desire en toen al maakte die plaat op mij een enorme indruk; de muziek gaf me een gevoel dat ik tot op heden enkel ervaar als ik naar Bob Dylan luister. Zijn unieke stem en frasering, de poëtische, mysterieuze teksten en de muziek die voortspruit uit en ons herinnert aan Amerikaanse folklore, vormen samen een kunst die tot mij spreekt zoals geen enkele andere kunst dat kan.

Dylan is voor mij in de loop der jaren een soort van wegwijzer geworden. Hij blijft me in verschillende richtingen uitsturen om steeds weer nieuwe, prachtige muziek te ontdekken. Zonder hem, bijvoorbeeld nooit Hank Williams, George Jones of Porter Wagonner in mijn platenkast. Zonder hem, wellicht nooit The White Stripes of Mavis Staples, en nog zo vele andere artiesten op mijn iPod. Al sinds 1988! is Dylan bijna ononderbroken onderweg met z'n Never Ending Tour. Elk jaar opnieuw, dag aan dag, geeft hij zowat 100 optredens over de hele wereld. Ondertussen presenteerde hij van 2006 tot 2009 wekelijks een over sateliet uitgezonden radioshow met de naam Theme Time Radio Hour. Dat wekelijks uurtje gevarieerde muziek, samengesteld en aaneen gepraat door Dylan zelf, en de vele live optredens waarbij hij zijn bekendste nummers telkens weer verrassend anders brengt, zijn de beste manier om door te dringen tot de anders zo gesloten en mysterieuze mens achter de artiest.

 

Unknown.jpeg

Wat Dylan eveneens zo fascinerend maakt, zijn de vaak eigenaardige en onverwachte wijzigingen die hij doorheen de jaren in zijn muziek heeft gebracht. Meest bekend is zijn optreden op het Newport Folk Festival in '65, toen hij de folkies van toen schoffeerde door voor het eerst en loeihard een electrische set te spelen. Midden jaren '70 maakte hij met wit geschilderd gezicht tijdens zijn Rollin' Thunder Revue tournee een soort persiflage op de historische black minstrel shows. Nog een ander, en misschien minder bekend facet in z'n muzikale carrière is de zgn. christelijke periode van eind '70 begin '80, gedurende dewelke hij een 3-tal albums uitbracht, die één voor één ondubbelzinnig uiting geven aan zijn (herwonnen) geloof in God. Een aantal songs uit deze periode zijn legendarisch geworden: Gotta Serve Somebody, dat van Nick Cave een fan voor het leven maakte of Every Grain of Sand een prachtig nummer over hoe alles in de wereld voorbestemd is volgens God's wil. 

In deze context is het opvallend dat Dylan de meeste van z'n live shows tegenwoordig opent met Gonna Change My Way Of Thinking, een nummer uit Slow Train Coming, dat ik het beste album vind uit die periode. Dat hij vandaag zijn geloof nog steeds wil uitdragen moet uiteraard gerespecteerd worden en is op zich niet verrassend, maar de manier waarop hij dit doet is dat enigszins wel. De lyrics van het bewuste nummer, een stevig en beetje ouderwets klinkende rocksong met een aanstekende guitar riff, pastten misschien wel bij de born-again Dylan van '79, maar zijn op z'n minst eigenaardig te noemen voor een 69-jarige kunstenaar die in z'n leven toch al één en ander moet gezien en meegemaakt hebben. In de laatste verzen van dit nummer posteert Dylan namelijk het ene godsdienstige dogma na het andere:

There’s a kingdom called Heaven
A place where there is no pain of birth
Well the Lord created it, mister
About the same time He made the earth

Dit is toch niet wat je vandaag verwacht van een intelligent persoon als het over de schepping gaat. Of dit:

Jesus said, “Be ready
For you know not the hour in which I come”
He said, “He who is not for Me is against Me”
Just so you know where He’s coming from

Dit lijkt me toch ook niet de meest verzoenende boodschap voor mensen die een ander geloof zijn toegedaan of helemaal niet gelovig zijn. Aan Dylan's intelligentie kunnen we niet twijfelen. Ik vraag me dan ook af wat de reden was om toen, en nu na al die jaren, opnieuw met dit soort van boodschap uit te pakken. Mysterieus als hij is, zullen we dit van Dylan zelf waarschijnlijk nooit vernemen. Misschien schuilt het antwoord wel in één van zijn verzen:

You can mislead a man
You can take ahold of his heart with your eyes
But there’s only one authority
And that’s the authority on high

 

22:58 Gepost door Luc Van Bogaert in Blog, Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.